Polecamy Sieci GPON w praktyce
L2 przez WAN - czy to możliwe?
Połączenia zdalnych biur z centralą firmy niemal zawsze mają krytyczne znaczenie dla prowadzenia biznesu, ponieważ zapewniają dostęp do centrum danych, a jednocześnie powinny odpowiednio traktować transmisje danych i przekaz głosu. Organizacje mają wiele opcji łączenia takich lokalizacji - mogą to być technologie IP VPN, MPLS, a w przeszłości ATM/Frame Relay. Dawniej technologie pozwalające na przenoszenie warstwy L2 były kosztowne i miały wiele ograniczeń. Dodatkowo pozwalały na zestawianie połączeń wyłącznie w architekturze punkt-punkt. Nowymi technologiami, pozwalającymi na rozszerzenie protokołów Ethernet na WAN, są m.in. VPLS oraz OTV.
Jak działa MPLS VPN?Nowoczesne technologie WAN, łączące oddalone lokalizacje w warstwie drugiej, realizują funkcje wirtualnych przewodów PW (pseudowire). W rzeczywistości takie połączenie zachowuje się jak fizyczny kabel położony między zdalnymi lokalizacjami. Technologie PW przekazują wszystko, co pojawi się po jednej stronie tunelu - na drugą stronę tunelu, łącznie z ruchem multicast, protokołem Spanning-Tree, MAC adresami i innymi protokołami warstwy L2. Co więcej, możliwe jest zapewnienie połączeń w architekturze wielopunkt-wielopunkt. Technologia PW nie zakłada jednak wykorzystania protokołów trasowania, więc potrzebna jest podbudowa w postaci protokołu IP lub MPLS.
Polecamy Carrier Ethernet 2.0
Większość operatorów oferuje różne typy połączeń poprzez sieć MPLS. Jej popularność wynika z tego, że obsługuje liczne protokoły, daje możliwość zapewnienia różnych poziomów jakości usług, a także przenoszenia z odpowiednią jakością ruchu głosowego czy wideo. Struktura MPLS jest także stosunkowo bezpieczna i odporna na awarie.
Polecamy 100 gigabitów na sekundę
MPLS jest protokołem niezbędnym do poprawnego funkcjonowania części technologii L2 poprzez WAN, dlatego warto wiedzieć, jak działa. MPLS pracuje w oparciu o model etykiet. Na brzegu sieci router LSR przydziela etykiety poszczególnym pakietom danych, aby przy wyjściu z sieci je zinterpretować i pozbyć się etykiet. Na etapie etykietowania tworzona jest ścieżka pakietu przez sieć MPLS. Etykiety są przydzielane na podstawie różnych kryteriów: może to być miejsce przeznaczenia lub źródło pakietów, może to być poziom jakości usług (QoS). Trasowanie odbywa się poprzez brzegowe routery etykiet (LSR). Pakiety danych są przekazywane zgodnie z ustaloną już na brzegu sieci trasą, określaną jako etykieta ścieżki przełączania (LSP). Etykiety układają się w stos, przy czym na najwyższym szczeblu znajduje się etykieta LSP. Forma stosu etykiet pozwala na nieograniczone możliwości kształtowania jakości usług i wyboru ścieżek ruchu. Ścieżki zapasowe uwzględniane w etykietach pozwalają na pełną redundancję połączeń. Wdrożenia MPLS są zawsze związane z realizacją kompletnej implementacji zarządzania jakością pakietów, wraz z zapewnieniem określonych poziomów jakości usługi SLA (Service Level Agreement).
Jedną z pierwszych technologii przekazywania L2 przez WAN była enkapsulacja pakietów wykorzystywana przez EoMPLS. Ta technologia pracuje w architekturze punkt-punkt i przystosowana jest do pracy z aplikacjami punkt-punkt. Skalowanie EoMPLS może okazać się wyzwaniem, ponieważ wraz z rozwojem infrastruktury liczba przewodów wirtualnych gwałtownie wzrasta, a dodatkowo nie można łączyć lokalizacji w chmurę. VPLS i inne protokoły rozbudowują możliwości EoMPLS, działając jak przełącznik między lokalizacjami i zapewniając implementację wielopunkt-wielopunkt. Podstawowe funkcjonalności MPLS nie pozwalają na przenoszenie warstwy L2 między różnymi lokalizacjami, dlatego na jego podbudowie pracują właśnie protokoły VPLS czy OTV.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz